Contratos públicos

Unha empresa estaba a executar unhas obras públicas (a construción dunha liña de alta velocidade) cun prazo inicial que, co tempo, foi ampliando mediante varias prórrogas. O importante é que eses atrasos non foron culpa da contratista . O conflito aparece cando, a continuación, a empresa tenta reclamar unha indemnización polos danos e custos adicionais que di ter sufrido por esas ampliacións do prazo.

Nas dúas primeiras prórrogas, a empresa aceptou a ampliación do prazo sen dicir nada máis, non deixou constancia de ningunha "reserva" nin de que pensara reclamar diñeiro polos danos. Sen embargo, en prórrogas posteriores si fixo un reserva expresa , é dicir, aceptaba a prórroga, pero deixando claro que se gardaba o dereito a pedir indemnización .

O caso chegou aos tribunais. Primeiro, o xulgado considerou que as dúas primeiras prórrogas tiñan sido "consentidas" e, polo tanto, non daban dereito a idemnización; en cambio, si recoñeceu indemnización por algunhas prórrogas posteriores nas que a empresa fixera esa reserva. Logo, a Audiencia Nacional revogou esa indemnización porque faltaba algo esencial, non se acreditara ben o nexo causal entre a ralentización da obra e as cantidades reclamadas.

Finalmente, o Tribunal Supremo (TS) analiza unha cuestión moi concreta, se o feito de aceptar unhas prórrogas sen reserva e máis tarde formular reservas en prórrogas posteriores impide reclamar polas primeiras . O TS rexeita os “ automatismos ”, nin toda prórroga xera indemnización, nin toda aceptación sen reservas bloquea calquera reclamación futura. Hai que mirar o caso concreto e a conduta das partes en cada ampliación do prazo. Aplicando isto, desestima o recurso e ve correcto negar a indemnización polas dúas primeiras prórrogas , non porque a falta de reserva sexa automaticamente unha renuncia, senón porque, vistas en conxunto as actuacións, apréciase unha conformidade específica nessas primeiras ampliacións (aceptadas expresamente, sen reserva e sen incremento orzamentario), ao contrario das posteriores, onde si se reservou o dereito a reclamar.

Ademais, o TS recalca que o problema de fondo da reclamación non foi tanto o método de cálculo, senón non probar ben o nexo causal , o que impedía atribuír con precisión esos sobrecostes a esa obra concreta. Se vostede sufriu un prexuízo patrimonial do que puidera derivarse a responsabilidade da Administración os nosos profesionais poden esixir as responsabilidades correspondentes para o resarcimento do dano causado

Se vostede sufriu un dano patrimonial do que poida derivar a responsabilidade da Administración, os nosos profesionais poden esixir as responsabilidades correspondentes para a reparación do dano causado